Terug naar het begin   E-mailen   Zoeken   Gastenboek
Columns Hans van den Berg 2009
2009-06-23 12:50:26
Categorie: columns-hvdb-09
Ingezonden door: Edida


Wat een dag…….!

21 Juni is wel altijd de langste dag maar niet altijd vaderdag. Maar gisteren wel; een hele lange vaderdag, 17 uur lang! Want zo lang duurt de langste dag, maar het is alweer voorbij en zijn we op weg naar de kortste dag, die slechts 71/2 uur duurt.
Na moederdag was er nu dus weer even aandacht voor pa; de ideeën voor een kadootje werden al weken van te voren aangedragen middels talloze folders en krantjes. Maar ja, wat valt er nog te verlangen, als je het hele jaar kunt aanschaffen wat nodig is? Het komt meestal neer op vervanging van wat op is, of versleten. Hoe dan ook, het is altijd weer een feestelijke dag, zeker voor jonge kinderen die hun allermooiste tekening maakten voor papa!
En als je kinderen komen, mét hun kinderen, dan kan de dag niet meer stuk! Helaas is het lang niet altijd feest op zo’n dag; als je echte vader er niet meer bij is, door overlijden of omdat hij weggegaan is, of wat voor reden dan ook. Door nare herinneringen waardoor het woord vader of papa pijn aan je oren doet, kan zo’n dag dan niet snel genoeg om zijn. Of dat een kind niet gezellig langs komt omdat de relatie stuk is, en er eerst puinhopen opgeruimd moeten worden! Er zijn zóveel redenen waardoor ouders hun kinderen niet meer zien, en daardoor ook hun kleinkinderen niet! Er is zoveel verdriet en gemis, en wie zet de eerste stap tot verzoening? Het programma ‘het familiediner’ van de EO laat vaak zien hoe diep het kan zitten, soms kleine misverstanden die uitgegroeid zijn tot hoge drempels, waardoor men elkaar niet meer kan naderen. Als men toch de moed heeft om het op te pakken en stappen wil zetten, dan komt het vaak tot verzoening en is er aan alle kanten voldoening en blijdschap, en is er alleen maar spijt dat men niet eerder die ‘hoge drempel’ heeft bestormd!

In het laatste Bijbelboek van het Oude Testament, in het laatste vers van het laatste hoofdstuk zegt God dat “Hij het hart der vaderen zal terugvoeren tot de kinderen en het hart der kinderen tot hun vaderen.” [Mal. 4:6] Het is Zijn verlangen dat het ‘goed’ komt tussen vaders en kinderen, dat er eensgezindheid is tussen ouders en hun zoons en dochters. Bij het scheppen van man en vrouw had Hij al het gezin voor ogen dat zij samen zouden gaan stichten, als een eenheid!
Toen Jezus op aarde was heeft Hij de mensen verteld over zijn Vader, die niemand nog had gezien, maar alleen maar van gehoord. Maar Jezus zei later: “ Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.” [Joh. 14:9] zo vader, zo zoon, zouden wij zeggen. Door de enorme liefde van Gods vaderhart voor mensen zoals u en jij en ik, kwam het tot die bijzondere dag dat Jezus, Gods eigen Zoon, stierf aan het kruis, om, zodoende, ons te verzoenen met Zijn Vader.
Jezus maakte het daarmee mogelijk om kinderen van God te worden, zoons en dochters van de hemelse Vader, ‘broers en zussen’ van Jezus zélf! Het lijkt fabelachtig en onwerkelijk, een geestelijke zoon of dochter te zijn van de God die hemel en aarde regeert! Maar ik verzin het niet, God zegt het Zelf! Hij noemt ons ook erfgenamen en mede-erfgenamen van Jezus! Je gelooft het misschien [nog] niet, maar wil je het? Wil je zo’n Vader Die je zoveel geeft en zo voor je wilt zorgen, dat je elke dag wel Vaderdag wil vieren? Zijn Vaderhart verlangt ernaar om joU als Zijn kind te verwelkomen. Misschien heb je slechte ervaringen met je aardse dad, maar Hij is de perfecte Vader, niemand kan aan Hem tippen, en je zult er nooit spijt van krijgen als je die keuze maakt, met heel je hart! Wat een dag zal dat worden als je Hem toelaat als een Vader voor je te gaan zorgen.
Je kunt er dan ook op rekenen dat je Hem beter gaat leren kennen, want Zijn Geest ga je inzicht geven en leiding, zodat je voortaan in vrede en blijdschap de weg kunt gaan die Hij je wijst.
Vorige week schreef ik over machteloosheid; hoe we vaak machteloos moeten toezien wat er allemaal gebeurt met onszelf, met onze dierbaren, in de wereld om ons heen. Dreiging, angst, ziekte, dood, eenzaamheid. Wat kan het dan geweldig troostvol zijn om bij het Vaderhart van God te schuilen, en te wéten dat Hij er is, en dat “Hij je niet begeeft en niet verlaat”, n o o i t, ook al gaat de ‘storm’ nog zo te keer! Dat je mag weten en geloven dat het voorbij gaat, en dat de dag aanbreekt dat Hij komt om de heerschappij volledig in handen te nemen, en voorgoed! Wat een dag zal dat zijn!
Als je nog niet geborgen ben onder Zijn vleugels, ga dan nu een keuze maken en nestel je aan het Vaderhart van God! Hoor je het kloppen? Dat is Zijn verlangen, naar JOU! 
O Vader van elk mensenkind
bij Wie ons hart zijn oorsprong vindt.
U draagt mij in uw Vaderhart.
U riep mijn naam, vergaf mijn schuld
En heeft mij met Uzelf omhuld.
U draagt mij in uw Vaderhart.
 
Vader God, o eeuwige Vader God.
Voor altijd ben ik bewaard als U mij omarmt.
U draagt mij in uw Vaderhart.
 
En als ik kom, vermoeid, belast,
droogt U mijn tranen, houdt mij vast.
U draagt mij in uw Vaderhart.
Mijn bange hart wordt eindelijk stil,
vindt rust in Uw volmaakte wil.
U draagt mij in uw Vaderhart.
 
En als ik ver ben afgedwaald,
en terugkom, angstig en beschaamd.
U draagt mij in uw Vaderhart.
U wast mij schoon van zelfverwijt,
bekleedt mij met gerechtigheid.
U draagt mij in uw Vaderhart.
 
En als ik in Uw ogen kijk,
dan daagt voor mij het Koninkrijk.
U draagt mij in uw Vaderhart.
Hoe kan ik danken voor Uw trouw,
En zeggen hoe ik van U hou.
U draagt mij in uw Vaderhart.

H. van den Berg, tel. 06-15062838 / e-mail: berg.services@telfort.nl