Terug naar het begin   E-mailen   Zoeken   Gastenboek
Columns Hans van den Berg 2008
2008-03-03 00:59:14
Categorie: columns-hvdb-08
Ingezonden door: Edida


ONTSLAG

Zomaar een woord, maar met een inhoud, die heel wat emoties kan losmaken! Je kunt ontslagen worden als werknemer, en dat veroorzaakt meestal veel verdriet en zorg en onbegrip. Maar je kunt ook ontslagen worden uit het ziekenhuis, en dát kan veel vreugde te weeg brengen bij de patiënt en de betrokken relaties. Daar kan ik over meepraten! Dat kan ik [gelukkig] niet over ontslag uit de gevangenis, maar dat lijkt me ook een feest, om de vrijheid weer te ‘proeven’ na maanden of jaren van opsluiting! Hoewel de beleving daarvan door de ‘veelplegers’, toch een heel andere schijnt te zijn!

Vorige week was er even een ‘storm in een glas water’ vanwege uitlatingen van minister Donner in een kranteninterview, over het ontslagrecht. Je kent vast wel de geschiedenis; het gaat om de versoepeling van dat recht voor de werkgevers, en dat is natuurlijk een ‘hot item’!

Het was zo ‘hot’ dat het kabinet er vorig najaar niet uitkwam, en ze een commissie belastte met een onderzoek naar de mogelijkheden en moeilijkheden, en raadpleging van werkgevers- en werknemers-organisaties. Waarom de minister nu niet gewoon dat rapport kon afwachten, dat snap ik ook niet helemaal, maar als het z’n bedoeling was om de oppositie in de gordijnen te krijgen, en de werknemers op de kast, dan is hem dat in ieder geval wel gelukt! Er waren al kamerleden die hem op staande voet wilden ontslaan!

Iets heel anders is het trieste verhaal over het ontslag dat vorige week de burgemeester van Dinkelland kreeg aangezegd; slechts een nipte meerderheid van de gemeenteraad had het vertrouwen in burgemeester Willemse opgezegd. Daartegenover ging ruim een kwart van de bevolking de straat op om hun burgervader te behouden! Toch besloot de minister van Binnenlandse Zaken hem te ontslaan, ‘zonder zich verdiept te hebben in de problematiek,’ zo zegt men. Hoe het ook zij, dit zal vast nog wel een vervolg krijgen!

Je kunt ook ontslagen worden van een plicht, of van een last, of van een schuld; een bepaalde vorm kun je ook ontheffen noemen, of vrijstellen. Veelal heeft ontslag dus iets moois in zich, zeker als ik ontslag van rechtsvervolging noem! Als voorbeeld kan Joran van der Sloot dienen, je kent hem nog wel. Alles is stil geworden na de bombarie rond de ‘bekentenis voor de verborgen camera’, van journalist de Vries. Uiteindelijk had het allemaal weinig of geen waarde voor het onderzoek naar het verdwenen meisje, en hij kreeg dus ontslag, ja, van rechtsvervolging!

Dát ben ik trouwens ook, ontslagen van rechtsvervolging, maar ook van strafvervolging! Niet door een aardse rechter maar door de hoogste Rechter van hemel en aarde: God! Niet dat ik onschuldig was, nee, op grond van de Bijbel, op grond van Gods wetten, heb ik de eeuwige dood verdiend, vele malen erger dan de aardse dood! Maar er is Iemand tussenbeide gekomen: Jezus, de Zoon van God! Hij zei tegen zijn Vader: ‘Ik wil naar de aarde gaan en de straf dragen voor alle mensen, ook voor Hans van den Berg!’ En het was naar het plan van zijn Vader; Hij zei: “Ik heb de wereld [de mensen] zo lief, dat Ik mijn eniggeboren Zoon geef, opdat een ieder die in Jezus gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”[Joh. 3:16] En dat is allemaal gebeurd, ruim 2000 jaar geleden, en straks, met Goede Vrijdag en Pasen denken christenen weer terug aan die climax van Jezus’ leven op aarde! Jezus werd mijn Middelaar! Daar  ben er achter gekomen, door te gaan luisteren; daar begint het mee! Horen, luisteren naar Gods woord, de Bijbel, en naar de uitleg daarvan! En toen ben ik gaan geloven, écht gaan geloven! Niet van ‘ik geloof wel dat er iets is’, nee, ik behoor niet tot de ‘ietsisten’!

Met heel m’n hart ben ik gaan geloven in Jezus als mijn Verlosser en in God als mijn Vader. Toen is er iets heel bijzonders gebeurd: ik ben ontslagen én aangenomen! Het lijkt een paradox, maar het is het mooiste wat je kunt meemaken; ik werd door God ontslagen van rechts- en strafvervolging én aangenomen als Zijn kind! Dat is geestelijk de juiste volgorde.

Tijdens het aardse leven als werknemer gaat het andersom, je wordt eerst aangenomen en daarna [on]eervol ontslagen. Het staat buiten kijf dat dit heel belangrijke zaken zijn in ons leven. Maar veel belangrijker is het geestelijke, het onzichtbare! De Bijbel zegt hierover: “want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig.”[2 Cor. 4:18]

Weet je, als je de Nederlandse wet aan je laars lapt dan zul je op een dag voor de rechter gedaagd worden. Als je dat met Gods leefregels doet, dan zul je ook voor Zijn rechterstoel moeten verschijnen, op een moment in de eeuwigheid, voor Gods grote witte troon. Daar wordt het laatste oordeel uitgesproken [Op.20:11-15] over mensen die misschien wel een perfect leven hebben geleid, op aarde, nooit voor een aardse rechter zijn geweest, nee, zelfs nooit een bekeuring hebben gekregen, maar die het niet nodig vonden om een beroep te doen op het Middelaarschap van Jezus, en niet in Hem wilden geloven! Maar weet je, ongeloof is de grootste zonde!

Luister, Hij is de énige Weg tot God, Jezus is de Enige die joUw ontslag van rechts- en strafvervolging kan bewerken! God wil ook heel graag u en jou en ieder ander graag aannemen als geliefd kind, maar dat kan uitsluitend en alleen als je de Weg bewandelt die Hij wijst: Jezus! Ik zou het zo vreselijk vinden als je voor die “grote witte troon” zou belanden; dán is het écht te laat! Kom tot een lévend geloof in Jezus, en neem ontslag van ál het andere; doe het nu!

H. van den Berg, tel. 06-15062838 / e-mail: berg.services@telfort.nl